Αυτό το κτήριο κατοικιών στη Σεούλ μεγιστοποιεί το εμβαδόν του δαπέδου του, όπως το διφορούμενο τζελ που τυλίγει ένα μαργαριτάρι ταπιόκα. Η αρχιτεκτονική εταιρεία SSD ήθελε να δημιουργήσει ένα νέο τύπο κατοικίας που έχει υψηλή κοινωνική αξία και συμπεριλαμβάνει μπαλκόνια και οπτικές επεκτάσεις. Στο κάτω δάπεδο των κατοικιών τυλιγμένο σε ένα πορώδες μεταλλικό δέρμα, οι πεζοί μπορούν να έχουν πρόσβαση σε ένα πολυ-λειτουργικό μικρο-αμφιθέατρο και πολλούς εκθεσιακούς χώρους.
[images_grid auto_slide=”no” auto_duration=”1″ cols=”three” lightbox=”yes” source=”media: 30016,30017,30018,30019,30020,30021,30022,30023″][/images_grid]
Οι αρχιτέκτονες δημιούργησαν ήπιες διασταυρώσεις μεταξύ δημόσιων και ιδιωτικών χώρων και κοινωνικών ιστών μεταξύ των γειτόνων. Η σχεδιαστική αυτή στάση διαχωρίζει τις έννοιες του χώρου και του μεγέθους, αποδεικνύοντας ότι ο μικρο-χώρος δεν πρέπει να είναι χωρικά περιοριστικός.
Το ισόγειο τραβά την κυκλοφορία των πεζών από το δρόμο και επιτρέπει στο κοινό να αλληλεπιδρά με το κτίριο. Ένα μικρο-αμφιθέατρο και εκθεσιακοί χώροι παρέχουν δυνατότητες για διάφορες δραστηριότητες και εκδηλώσεις. Όλα αυτά συνδέονται με τις κατοικίες μέσω ενός κοινού σαλονιού.
[images_grid auto_slide=”no” auto_duration=”1″ cols=”three” lightbox=”yes” source=”media: 30024,30025,30026,30027,30028,30029,30030,30031,30032,30033,30034″][/images_grid]