Επικήδειος λόγος για το φίλο μου Γιάννη Δαμανάκη

Γ. Μυλωνάκης: Επικήδειος λόγος για τον Γιάννη Δαμανάκη

«Ήσουν καλός, ήσουν χρυσός, κ’ είχες τις χάρες όλες», παραφράζοντας αγαπημένε φίλε κι αδερφέ Γιάννη το λατρεμένο σου Μίκη Θεοδωράκη και τον αγαπημένο σου Γιάννη Ρίτσο θάθελα να εκφράσω την αρχοντιά, την ανθρωπιά, την τιμή της φιλίας, το μεγαλείο της ψυχής σου, της αδάμαστης προσωπικότητας και της αντισυμβατικότητάς σου.


Ξεκινώντας στα 13 σου από την Επισκοπή Ρεθύμνου, ορφανός από πατέρα, με κεφάλαιο ένα ακτοπλοϊκό εισιτήριο, την ευχή μιας χαρισματικής μάνας και τη φωτιά της αναζήτησης καλύτερης τύχης και της δημιουργίας μέσα στα στήθια, έφθασες στην πρωτεύουσα.

Οι κατακτήσεις στον εργασιακό σου βίο και οι επιχειρηματικές επιτυχίες σου έρχονταν η μια μετά την άλλη, φέρνοντάς σε στο ζενίθ, φτιάχνοντας μαζί με την οικογένειά σου, μια κορυφαία επιχείρηση υπόδειγμα και πρότυπο, με έντονη και αυξανόμενη δραστηριότητα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Σε τεχνικό επίπεδο σου είχα εξομολογηθεί ότι δεν είχα συναντήσει ικανότερο και πιο καταρτισμένο άτομο στο χώρο των κατασκευών αλουμινίου. Σου άρεσε, αλλά είχες την ευαισθησία και την ευθύτητα να αναφερθείς με σεβασμό στους μεγάλους μαστόρους δίπλα στους οποίους μαθήτευσες.

Θα ήθελα όμως να υπογραμμίσω και την ασύλληπτη ικανότητά σου να αντιλαμβάνεσαι επιστημονικά θέματα, σε συζητήσεις μας, με ένα δικό σου αλλά αποτελεσματικό τρόπο κάτι που αναδείκνυε την ευφυία σου.

Θέλω επίσης να εστιάσω και στην κοινωνική σου καταξίωση και στο τεράστιο κοινωνικό κεφάλαιο που αφήνεις, γιατί αποτελεί μέγα ζητούμενο ιδιαίτερα στη σημερινή εποχή.

Έχοντας επί 46 και πλέον συναπτά έτη μια αθόρυβη δημιουργική σύζυγο και σύντροφο, σοφή και συνετή μέντορα σε επιχειρησιακές δραστηριότητες, γλυκιά και καλή μάνα, μπορείτε να καυχιέστε ότι βγάλατε 2 υπέροχους γιους, με εξαίρετη ανατροφή, αρχές, αντρισμό και ντομπροσύνη, όπλα που τους έδωσαν τη δυνατότητα να δημιουργήσουν ο καθένας την δική του υπέροχη οικογένεια, με γυναίκες που λες κι είχαν γεννηθεί για να ενταχθούν στην οικογένειά σου και να σας χαρίσουν 5 υπέροχα αντράκια, για τα οποία είμαι σε θέση να γνωρίζω από πρώτο χέρι πόσο περήφανο σε έκαναν και πόση χαρά σου έδιναν.

Οι μεγάλες προσωπικότητες ιστορικά έχει αποδειχθεί ότι έχουν και πολλές ιδιαιτερότητες. Δεν ήσουν εύκολος πατέρας. Φρόντισες αυστηρά να μη αφήσεις κανένα περιθώριο για αποκλίσεις από το όραμά σου και επανάπαυση στα κεκτημένα. Είναι όμως αυτή η στρατηγική πρόνοια που έκανε το Χρήστο και το Χρόνη, εδώ και σχεδόν μια δεκαπενταετία, ικανούς να διοικούν ουσιαστικά τη μεγάλη επιχείρηση της ALKAT, αφήνοντας διακριτικά σε σένα και κάνοντάς σου την αυτονόητη τιμή να έχεις τον πρώτο λόγο και την πρώτη θέση πάντα, γιατί μόνο αυτή σου άρεσε.

Μπορείς να αναπαύεσαι εν ειρήνη ότι η πορεία θα είναι η ίδια, τα σχέδια σου και αυτά που είχες προγραμματίσει να φτιάξεις για την επιχείρηση και την οικογένεια θα υλοποιηθούν μέχρι κεραίας από τα παιδιά σου και ότι το καράβι κυβερνάται από καλά και έμπειρα πλέον χέρια, μαζί με τους πιστούς και αφοσιωμένους εργαζόμενους της επιχείρησης, για τους οποίους η ALKAT είναι η οικογένειά τους, που σε θεωρούσαν πραγματικό πατέρα, γιατί μεριμνούσες για την προσωπική και οικογενειακή τους ζωή, τα προβλήματα και την υγεία τους.

Θα ήθελα να πω πάρα πολλά ακόμη.

Γνωρίζω πολύ καλά ότι δεν το επιθυμείς και ότι απεχθανόσουν τη φλυαρία. Δε μπορώ όμως να μη σταθώ στους κοινωνικούς και συλλογικούς αγώνες σου και το όραμά σου για το κοινό καλό και μια κοινωνία πιο δίκαιη, χωρίς φτώχεια, με ανθρώπους με δικαιώματα στη ζωή, στην εργασία και στην ευτυχία.

Βοήθησες υλικά και ψυχικά πολλούς που είχαν ανάγκη, αλλά απαγόρευες να αναφέρεται κανείς σε αυτό. Πώς μπορώ όμως να μην αναφερθώ στη συμπαράστασή σου, στην περιπέτεια υγείας της κόρης μου και στην ενθάρρυνση που μου παρείχες, όταν έζησες και πέρασες μαζί μου ώρες ατέλειωτες, τη βασανιστική αγωνία, στο θάλαμο αναμονής έξω από το χειρουργείο στο ΑΤΤΙΚΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ;

Πώς να ξεχάσω ότι ήσουν παρών εσύ και η οικογένειά σου στις μεγάλες στιγμές της οικογένειάς μου; Αν πω περισσότερα θα γίνω γραφικός.

Μερίμνησες και για την ευημερία του κλάδου των κατασκευαστών αλουμινίου. Ενέπνευσες το όραμα, πρωτοστάτησες και έγινες ο πρώτος Πρόεδρος του ΣΕΚΑ. Δε σταμάτησες ποτέ να στηρίζεις τους επόμενους Προέδρους.

Πίστευες ότι η ατομική πρόοδος έρχεται μέσα από τη συλλογική. Δεν αμφισβήτησε κανείς την ανιδιοτέλειά σου. Ακόμη και 2 μέρες πριν από τη απώλειά σου βρήκες το χρόνο και είχες ενέργεια να ασχοληθείς με προβλήματα του κλάδου και να προτείνεις λύσεις.

Σου άρεσαν οι προκλήσεις και τα δύσκολα.

Μου έλεγες: «ο σωστός δρόμος είναι ο ανήφορος», του αγαπημένου μας Καζαντζάκη. Μερίμνησες για τα τοπικά πολιτιστικά θέματα και πρωτοστάτησες στην ίδρυση του ΑΡΧΕΔΗΜΟΥ για την αναβάθμιση της ποιότητας ζωής του Δήμου Βάρης Βούλας Βουλιαγμένης.

Παρηγοριά μας θα είναι οι αναμνήσεις και οι εικόνες των όμορφων στιγμών, οι βραδινές σχεδόν καθημερινές μαζώξεις στη «γιάφκα του Ηλία» όπως αστειευόμενος την αποκαλούσες, οι συναντήσεις στο ΛΑΤΙΝΙ, οι παρέες και τα τραπέζια στο φιλόξενο σπίτι σου, (θυμάμαι που μου έλεγες:

«Γιώργο δε μπορώ ούτε δευτερόλεπτο χωρίς παρέα, είμαι κοινωνικό ον»), οι συζητήσεις, τα ταξίδια που κάναμε, η ποδηλασία που απολαμβάναμε με ιεροτελεστικό τρόπο και τόσα άλλα που μας έδεσαν και τα οποία θα θυμόμαστε ως αντίδοτο στην απέραντη θλίψη μας.

Καλό ταξίδι αγαπημένε μου φίλε, αναπαύσου εν ειρήνη.
Αιωνία να είναι η μνήμη σου»

Γιώργος Μυλωνάκης

Απάντηση